Terapia Manualna w Rehabilitacji Narządu Chorób Ruchu

To koncepcja badania i leczenia, zajmująca się zaburzeniami funkcjonalnymi układu ruchu. W wyniku szczegółowych testów klinicznych odnajdujemy zburzone struktury, przyczyny dolegliwości oraz określamy stopień ich uszkodzenia. Postępowanie terapeutyczne przywraca fizjologiczną "grę" pomiędzy stawami, mięśniami i strukturami nerwowymi. Podczas terapii stosujemy pasywne i aktywne techniki mobilizacji i manipulacji, jak również aktywne ćwiczenia wykonywane przez pacjenta w celu wzmocnienia i poprawy funkcjonalności.

Metoda Butlera – (neuromobilizacje)

Cechy:

  • bada oraz likwiduje zaburzenia przesuwalności tkanki nerwowej w stosunku do innych tkanek
  • jest to metoda leczenia zaburzeń poślizgowych struktur układu nerwowego
  • stosowanie technik służących do usprawniania poślizgu strukturalnego
  • mobilizujemy dystalnie od miejsca bólu (ruchy oscylacyjne w tempie 2-4s)

Głównie przyczyny zaburzeń neuromechaniki :

czynniki zewnętrzne:

  • krwiak
  • obrzęki
  • nowotwór
  • zaburzenia kostnienia
  • czynniki wewnętrzne
  • sklejenie  opony twardej

Rodzaje mobilizacji:

  • Mobilizacje rozciągowe – polegają na przemieszczaniu zewnętrznym i wewnętrznym struktur nerwu ( nerw porusza się wraz z osłonką i tkankami miękkimi)
  • Mobilizacje ślizgowe – polega na ruchu aksonu względem osłonki

Testy napięciowe nerwów:

  • sprawdzamy czy uzyskana reakcja jest podobna do objawów opisywanych przez pacjenta

 

Terapia punktów spustowych

Jest techniką która wykorzystuje różne formy ucisku i ruchów w różnych kierunkach we wrażliwych miejscach w tkance mięśniowej. Celem terapii jest uwolnienie się od bólu i poprawa zaburzonych wzorców ruchowych. Terapia punktów spustowych czasem jest też nazywana terapią mięśniowo- powięziową. Całą koncepcję opracowała dr Janet Travell pochodząca ze Stanów Zjednoczonych w latach 40 tamtego stulecia. Janet Travell nazywa punktem spustowym wrażliwe miejsca w mięśniach o wzmożonym napięciu, które są bolesne pod wpływem ucisku i powodują ból promieniujący oraz inne objawy w obszarach ciała odległych od miejsca drażnienia. Ból z promieniowaniem z danych punktów spustowych często przypomina topografię bólu rwy kulszowej lub dyskopatii.

Definicja Punktu spustowego

Punkt spustowy to silnie podrażniona okolica w obrębie hipertonicznego pasma mięśnia szkieletowego lub powięzi mięśniowej. Punkt spustowy jest bolesny podczas palpacji i może prowadzić do specyficznych promieniujących bólów, napięć mięśniowych tych samych mięśni lub innych, a także do reakcji wegetatywnych. Punkty spustowe występują również w innych tkankach tj. skóra, tkanka tłuszczowa, ścięgna, więzadła, torebki stawowe, okostna. Takie punkty spustowe w odróżnieniu od tych mięśniowo-powięziowych nie zawsze są stałe, nie mają tą samą lokalizację i nie wywołują bólów promieniujących.

Aktywne i ukryte punkty spustowe

W punktach spustowych wyróżniamy aktywne i ukryte punkty. Aktywny punkt spustowy wywołuje ból we wszystkich pozycjach dnia codziennego od aktywności mięśniowej poprzez stanie aż do spoczynku. Natomiast ukryty punk spustowy wykazuje bolesność poprzez palpację.

Czynniki sprzyjające rozwojowi Punktów spustowych:

  • Czynniki wrodzone – np. skrócenie kończyny dolnej, zniekształcenie twarzy, hipermobilność itd.
  • Przeciążenie, nieprawidłowe wykorzystanie- nieprawidłowe nawyki posturalne, zawodowe i rekreacyjne
  • Nadużywanie – np. uraz typu biczowego, zabiegi operacyjne, powtarzane przeciążenia (mikrourazy).
  • Niedostateczne obciążenie – np. brak aktywności fizycznej, unieruchomienie, sedenteryjny tryb życia.
  • Wychodzenie – aktywność mięśniowa bez wcześniejszej rozgrzewki
  • Schorzenia narządów wewnętrznych
  • Zmiany zwyrodnieniowe stawów
  • Zmiany odruchowe o charakterze segmentarnym
  • Patologiczny stres (dystres)

Objawy Punktów spustowych:

  • ograniczenie zakresu ruchu w stawie bierne lub czynne
  • uczucie sztywności podczas wykonywania ruchu
  • osłabienie pojedynczego mięśnia lub grupy mięśniowej
  • ból promieniujący
  • potliwość danej okolicy
  • zwiększona aktywność pilomotoryczne (gęsia skórka)
  • zaburzenia czucia głębokiego
  • zaburzenia równowagi i zawroty głowy
  • gorsza koordynacja mięśniowa

 

Terapia punktów maksymalnej bolesności.

Pojawienie się punktów maksymalnie bolesnych związane jest z podrażnieniem tkanki mięśniowej. Podrażnienia i przeciążenia tkanek wywołują lokalny ból, który powoduje ochronne napięcie mięśni i wymusza niekiedy nienaturalne pozycje ciała. Podrażnienia, przeciążenia statyczne/dynamiczne tkanek (mięśni, ścięgien, więzadeł) doprowadzają często do powstania zespołów korzeniowych (podrażnienia nerwów). W wyniku przeciążenia pojawia się ból, który jest czynnikiem predysponującym do wystąpienia punktów bolesnych w mięśniach.

Punkty maksymalnie bolesne są wyczuwalne palpacyjnie jako twarda „grudka”, stwardniały powrózek. Są tkliwe i lokalizują się w mięśniach o podwyższonym tonusie mięśniowym – napięcie spoczynkowe mięśnia jest zwiększone. Mięsień taki łatwiej się kurczy, trudniej rozluźnia i relaksuje. Mięsień nadaktywny szybko się męczy, ukrwienie tego obszaru jest słabsze, a dostawa tlenu z krwią do mięśnia jest ograniczona.

Terapia punktów maksymalnie bolesnych
Manualna mobilizacja punktów maksymalnie bolesnych polega na odszukaniu punktu bolesnego w rejonie bólu i manualnym ucisku tego punktu. Uciśnięty punkt maksymalnie bolesny wywołuje początkowo dość silny ból. Punkt bolesny, z jednakową siłą docisku przytrzymujemy przez 5-10 sekund. Jeśli po tym czasie ból nie przestanie zanikać, a będzie się nasilał, należy zaprzestać dalszej mobilizacji. Jeśli ból zanika jest to znak, że terapia przynosi oczekiwane rezultaty i możemy przejść do dalszego wyszukiwania punktów bolesnych w napiętym mięśniu.

Drugą techniką, która znosi napięcie i ból lokalny w mięśniu nadaktywnym jest rozluźnianie pozycyjne. Kiedy znajdziemy już punkt maksymalnie bolesny, szukamy pozycji stawu, która niweluje ból. Taką pozycję utrzymujemy przez 20-120 sekund.